Σκληρό μπρα ντε φερ εξελίσσεται στο κομματικό παρασκήνιο και για τη σύμπραξη της ΝΔ με τον ΛΑΟΣ. Ο Γιώργος Καρατζαφέρης εμφανίζεται να ανθίσταται, μετρώντας τις δικές του πιθανότητες για αυτόνομη επιστροφή στη Βουλή μέσα από τη δεύτερη ευκαιρία που δίνουν οι νέες κάλπες, αλλά βρίσκεται αντιμέτωπος και με το ενδεχόμενο αποσκίρτησης κι άλλων στελεχών προς τη ΝΔ, μετά τους κ.κ. Βορίδη και Γεωργιάδη. Σύμφωνα με πληροφορίες, στον προθάλαμο της ΝΔ βρίσκεται ήδη ο πρώην βουλευτής της Α' Αθήνας, Θανάσης Πλεύρης, ο οποίος προτρέπει δημόσια τον κ. Καρατζαφέρη να ανταποκριθεί στο προσκλητήριο Σαμαρά, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Κυριάκος Βελόπουλος (Β' Θεσσαλονίκης). Σε αυτόνομη κάθοδο επιμένουν άλλα στελέχη, όπως ο Κώστας Αϊβαλιώτης, ενώ ο εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ, Γιώργος Κύρτσος, αφήνει μισάνοιχτο το παράθυρο της συνεργασίας, θέτοντας ως όρο την αυτοτέλεια του κόμματος: «Θα θέλαμε μια πολιτική πρόταση και όχι μια θέση πολιτικής απασχόλησης για τον Καρατζαφέρη ή τον Κύρτσο και αν υπάρχει βάση μπορούμε να το συζητήσουμε».

Είναι καλοκαίρι του 1965, Ιούνιος, και ο Φάας παρακολουθεί την προσπάθεια των επιζώντων να ξεφύγουν από μια περιοχή όπου εκείνες τις ημέρες είχαν ξεσπάσει μεγάλες μάχες.

Οι κυβερνητικές δυνάμεις έκαναν επίθεση για να ανακαταλάβουν την Ντονγκ Σοάι,

ένα κομβικό σημείο το οποίο ήλεγχαν οι Βιετκόνγκ. Οι άμαχοι βρέθηκαν μεταξύ δύο πυρών

και ελάχιστοι κατόρθωσαν να γλιτώσουν.

Η αναμενόμενη σύμπραξη της ΝΔ με τη Δημοκρατική Συμμαχία οδηγεί σε αναδιάταξη του χώρου της ελληνικής Κεντροδεξιάς με συνέπειες, όπως αναγνωρίζουν στελέχη από τα δύο κόμματα και στο μετεκλογικό τοπίο. Το εύρος των αλλαγών που θα επέλθουν στον χάρτη της Κεντροδεξιάς μετά τη συμφωνία που φέρεται να έχει κλειδώσει είναι προφανές ότι θα εξαρτηθεί και από το αποτέλεσμα της κάλπης του Ιουνίου, αλλά σε κάθε περίπτωση η εκλογική συνεργασία εγκαινιάζει μια νέα περίοδο στις πολιτικές και προσωπικές σχέσεις του Αντώνη Σαμαρά με την Ντόρα Μπακογιάννη.

Εξ απορρήτων συνεργάτες των δύο μέχρι πρότινος μεγάλων αντιπάλων διαβεβαιώνουν ότι έχει ήδη προηγηθεί - αργά το απόγευμα της περασμένης Τρίτης - μια κατ' ιδίαν συνάντησή τους, όπου έκλεισε ουσιαστικά η συμφωνία. «Η συνάντηση δεν θα είχε γίνει αν οι πιθανότητες να καταλήξει σε ναυάγιο ήταν μεγάλες», επισημαίνουν.

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ. Η επόμενη συνάντηση Σαμαρά - Μπακογιάννη αναμένεται να γίνει υπό το φως των προβολέων, ίσως και μέσα στο Σαββατοκύριακο, και θα επισημοποιεί την κοινή κάθοδο στις προσεχείς εκλογές. Κατά τις ίδιες πηγές, το πλαίσιο της συμφωνίας προβλέπει τη συνεργασία των δύο κομμάτων και όχι την απορρόφηση της ΔΗΣΥ από τη ΝΔ. Το κόμμα της κ. Μπακογιάννη θα συνεχίσει να λειτουργεί αυτόνομα και να εκπροσωπείται στην επόμενη Βουλή με όσα στελέχη της εκλεγούν μέσα από τα ψηφοδέλτια της ΝΔ, αλλά αρκετοί θεωρούν ότι μετά τις εκλογές η ΔΗΣΥ θα αποκτήσει ημερομηνία λήξης.

Ο βασικός όρος της συμφωνίας, που προβλέπει την αυτόνομη πορεία των δύο κομμάτων, φανερώνει σε μεγάλο βαθμό ότι ο πάγος ανάμεσα στην κ. Μπακογιάννη και στον κ. Σαμαρά δεν έχει λειώσει ακόμη. Στο τετ α τετ που προηγήθηκε μέσα σε κλίμα αμηχανίας, όπως λένε οι ίδιες πηγές, επιβεβαιώθηκε ότι και οι δύο είναι πρόθυμοι να αλλάξουν σελίδα, αλλά η εκατέρωθεν καχυποψία που χαρακτηρίζει τις σχέσεις τους τα τελευταία 20 χρόνια θα χρειαστεί τον δικό της χρόνο για να υποχωρήσει.

«ΠΟΛΕΜΟΣ» ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ.Παλαιά στελέχη της ΝΔ αναφέρουν ότι ακόμη και την εποχή όπου ο Αντώνης Σαμαράς ήταν το «αγαπημένο παιδί» του Κώστα Μητσοτάκη στη ΝΔ, την περίοδο από το 1984 έως το 1992, όταν ο μεσσήνιος πολιτικός ανέβηκε στην ηγετική πυραμίδα του κόμματος και στο υπουργείο Εξωτερικών, η σχέση του με την Ντόρα είχε διακυμάνσεις και ήταν εν τέλει προβληματική. Η κ. Μπακογιάννη εκείνα τα χρόνια ήταν διευθύντρια στο πολιτικό γραφείο του πατέρα της, και συνεπώς ένα πανίσχυρο πρόσωπο δίπλα στον αρχηγό και μετέπειτα πρωθυπουργό, ενώ ο κ. Σαμαράς ίσως το πιο προβεβλημένο στέλεχος του κόμματος που βρέθηκε πολύ γρήγορα στην κορυφή της επετηρίδας των διαδόχων.

Η εικόνα αυτή ενίσχυσε την καχυποψία και έναν υπόγειο πόλεμο ανάμεσά τους, αλλά είχε αποφευχθεί μια δημόσια ρήξη. Το σκηνικό άλλαξε μετά την αποπομπή Σαμαρά από το υπουργείο Εξωτερικών (Απρίλιος του 1992) για τους χειρισμούς στο Σκοπιανό και τη δημιουργία της Πολιτικής Ανοιξης, που αποτέλεσε την αφετηρία για έναν ανελέητο πολυετή πόλεμο της οικογένειας Μητσοτάκη με τον Αντώνη Σαμαρά. Επί χρόνια ο κ. Σαμαράς αντιμετωπιζόταν από την Ντόρα Μπακογιάννη και γενικότερα από τους μητσοτακικούς της ΝΔ ως «προδότης» της παράταξης και «επικίνδυνος λαϊκιστής», ενώ με παρέμβαση του κ. Μητσοτάκη ναυαγούσε κάθε απόπειρα για την επιστροφή του στο κόμμα. Σκληρός ήταν ο πόλεμος και από την πλευρά Σαμαρά, ο οποίος είχε κινηθεί ακόμη και δικαστικά για τις ευθείες επιθέσεις από τον επίτιμο πρόεδρο της ΝΔ, ενώ ξιφουλκούσε με κάθε ευκαιρία κατά του «νεοφιλελευθερισμού» της Ντόρας.

Οι αντιστάσεις εκάμφθησαν από την οικογένεια Μητσοτάκη τον Μάιο του 2004, περισσότερο επειδή πατέρας και κόρη κινούνταν με την πεποίθηση ότι ο κ. Σαμαράς ήταν πολιτικά μια «ακυρωμένη περίπτωση». Οι απαξιωτικές αναφορές της κ. Μπακογιάννη για τον μεσσήνιο πολιτικό ήταν έως τότε συνεχείς, ενώ μεταξύ τους δεν υπήρχε κανένας δίαυλος επικοινωνίας. Στο κενό είχαν πέσει και όσες προσπάθειες έγιναν από τρίτους για έναν συμβιβασμό. Από την άλλη πλευρά, ο κ. Σαμαράς, όπως παρατηρούν γαλάζια στελέχη, έβλεπε πίσω από πολλές καταστάσεις που αφορούσαν και τον ίδιο μια «συνωμοσία» των μητσοτακικών.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ. Η επιστροφή του στην πολιτική σκηνή ξεκίνησε το 2004 από την Ευρωβουλή και η συνέχεια έδειξε ότι οι εκτιμήσεις της οικογένειας Μητσοτάκη έπεσαν έξω, ενώ εκτροχιάστηκε και ο σχεδιασμός της κ. Μπακογιάννη. Η μεγάλη μάχη τον Νοέμβριο του 2009 για το «δαχτυλίδι» του Κώστα Καραμανλή, η διαγραφή της τον Μάιο του 2010 για την υπερψήφιση του Μνημονίου και η ίδρυση της ΔΗΣΥ που ακολούθησε άνοιξαν ακόμη μεγαλύτερο ρήγμα ανάμεσά τους. Ο μεγάλος συμβιβασμός έρχεται μέσα από μία ακόμη κάλπη και, όπως λένε πολλοί στη ΝΔ, είναι αναγκαστικός.

Ο κ. Σαμαράς αγωνίζεται για την πρώτη θέση στις εκλογές της 17ης Ιουνίου απέναντι στον πολύ ενισχυμένο ΣΥΡΙΖΑ και χρειάζεται και το πενιχρό 2,6% της Ντόρας. Η κ. Μπακογιάννη, από την πλευρά της, διαχειρίζεται μια νέα εκλογική αποτυχία και τη δική της επόμενη ημέρα στην πολιτική σκηνή.

Ο Χορστ Φάας, με κράνος και με τη φωτογραφική μηχανή πάντα στα χέρια του, τον Μάιο του 1968, όταν ήταν επικεφαλής του γραφείου του πρακτορείου Associated Press στη Σαϊγκόν. Δεν φοβήθηκε ποτέ να σταθεί στην πρώτη γραμμή του πολέμου, εν μέσω βομβαρδισμών και διασταυρούμενων πυρών, αλλά και δίπλα σε αμάχους που έτρεχαν να γλιτώσουν τη ζωή τους. Τραυματίστηκε σοβαρά από χειροβομβίδα το 1967, αλλά συνέχισε να καλύπτει τον πόλεμο.

Ο αλ. Τσίπρας επανέλαβε και χθες στη συνέντευξή του στη «Wall Street Journal» ότι αν τα πράγματα οδηγηθούν στα άκρα, η Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει μόνη της. Απλούστατα, θα σταματήσει να πληρώνει τα χρέη της και θα διαθέτει τα δημόσια έσοδα για να πληρώνει μισθούς και συντάξεις.

Τα πράγματα δεν είναι, όμως, τόσο απλά όσο εμφανίζονται.

n Πρώτον, γιατί η Ελλάδα εξακολουθεί να εμφανίζει πρωτογενές έλλειμμα, δηλαδή τα έσοδα υπολείπονται των δαπανών, ακόμη και μετά την αφαίρεση δαπανών για τόκους και χρεολύσια. Το πρώτο τρίμηνο, αυτό το πρωτογενές έλλειμμα ήταν 1,6 δισ. ευρώ και οι φιλόδοξοι στόχοι του προϋπολογισμού το κατεβάζουν στο 1 δισ. ευρώ για τα τέλη του χρόνου. Πού θα βρεθεί αυτό το 1 δισ. ευρώ; Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι αν χρειαστεί θα περικοπούν αμυντικές δαπάνες. Σύμφωνα όμως πάντα με τον προϋπολογισμό, οι δαπάνες για εξοπλιστικά προγράμματα δεν ξεπερνούν φέτος τα 700 εκατ. ευρώ.

n Δεύτερον, γιατί η αναστάτωση που θα έφερνε μια στάση πληρωμών, όπως την περιγράφει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα τίναζε οπωσδήποτε στον αέρα τον στόχο για τα έσοδα (ποιος θα πλήρωνε φόρους σε μια τέτοια συγκυρία;) και η τρύπα που θα έπρεπε να καλυφθεί θα ήταν πολύ μεγαλύτερη από 1 δισ. ευρώ. Ηδη, άλλωστε, μόνο και μόνο λόγω εκλογών, αλλά και εξαιτίας της ύφεσης σημειώνεται σημαντική υστέρηση στα έσοδα. Είναι ενδεικτικό ότι οι ξένοι αναλυτές που υποστηρίζουν πως η Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει αν επιστρέψει στη δραχμή, τονίζουν ότι σε πρώτη φάση η κυβέρνηση θα χρειαστεί να επιβάλει ακόμη αυστηρότερη λιτότητα από αυτήν του Μνημονίου για να εξασφαλίσει πρωτογενές πλεόνασμα. Η αλήθεια αυτή απέχει από τις παροχές του ΣΥΡΙΖΑ.

15 Ιουλίου 1966. Αμερικανοί πεζοναύτες τρέχουν να καλυφθούν, κάτω από έναν μαύρο ουρανό, καθώς ένα ελικόπτερο CH-46 καίγεται στο βάθος, μετά την κατάρριψή του κοντά στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη μεταξύ Βόρειου και Νότιου Βιετνάμ. Ηδη από την περασμένη χρονιά η αμερικανική στρατιωτική παρουσία έχει αυξηθεί σημαντικά, αφού από 16.000 στρατιώτες το 1964, τα αμερικανικά στρατεύματα στο Βιετνάμ έφτασαν το '65 τους 75.000 άνδρες.

ΟΙ πηγές χρηματοδότησης των υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ είναι συγκεκριμένες, έστω και αν δεν υπάρχουν ή αν δεν μπορούν να αποδώσουν τα αναμενόμενα.

Μεταξύ των άλλων, στο πρόγραμμα προβλέπονται:

Φόρος 1% σε επιχειρήσεις με τζίρο άνω των 200 εκατ. ευρώ, ώστε να καταργήσει την εισφορά αλληλεγγύης 1%-4%.

Η πρόταση πάσχει πολλαπλώς, σύμφωνα με οικονομικούς παράγοντες. Πρώτον, η εισφορά αλληλεγγύης, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, αποδίδει ετήσια έσοδα 1.380.000.000 ευρώ. Οι επιχειρήσεις με τζίρο άνω των 200 εκατ. ευρώ, όμως, δεν είναι πάνω από 80 και ο συνολικός τζίρος τους δεν ξεπερνά τα 55 - 60 δισ. ευρώ. Επομένως, ο φόρος 1% δεν αποδίδει πάνω από 550 - 600 εκατ. ευρώ. Αρα, τα μέτρα δεν είναι ισοδύναμα. Ακόμη και αν διευρυνθεί ο αριθμός των επιχειρήσεων σε 500, όπως έχει αναφερθεί εναλλακτικά από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, το ποσό δύσκολα θα καλυφθεί.

Επιπλέον, το μέτρο πάσχει και ως προς τη λογική του, καθώς λειτουργεί εις όφελος των μεγάλων καθετοποιημένων επιχειρήσεων και των εισαγωγικών που κόβουν ένα μόνο τιμολόγιο. Οπως επισημαίνει οικονομολόγος, «γι' αυτό τον λόγο επεβλήθη σε όλο τον κόσμο και εδώ ο ΦΠΑ και όχι ο κύκλος εργασιών»...

Φόρος στους εφοπλιστές για καθένα από τα 4.000 πλοία τους για να μαζευτούν κάπου 2 δισ. ευρώ, ώστε να μειώσει τον ΦΠΑ στην εστίαση.

Οι υπολογισμοί είναι ελέγξιμοι και στο μέτρο αυτό. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ (Ελληνική Στατιστική Αρχή), τα πλοία υπό ελληνική σημαία χωρητικότητας άνω των 100 κόρων είναι μόνο 2.000. Επιπλέον, ο αριθμός τους βαίνει μειούμενος τα τελευταία δύο χρόνια, τουλάχιστον. Είναι προφανές ότι αν φορολογηθούν επιπλέον, πολλοί πλοιοκτήτες θα «μεταναστεύσουν» σε ξένες σημαίες.

Το χαράτσι στα ακίνητα αποδίδει άνω των 2 δισ. ευρώ. Για να εξοικονομηθεί αυτό το ποσό από τις περιουσίες άνω των 500.000 ευρώ πρέπει να επιβληθεί στις τελευταίες εξοντωτικός φόρος. Για να γίνει κατανοητό, αυτή τη στιγμή η ακίνητη περιουσία πάνω από τα 200.000 ευρώ επιβαρύνεται με τον γνωστό ΦΑΠ, με συντελεστές που κυμαίνονται από 0,2% έως 2% (για περιουσίες άνω των 5 εκατ. ευρώ) και ήδη θεωρούνται από πολλούς δυσβάστακτοι. Ο ΦΑΠ αποδίδει περίπου 600 εκατ. ευρώ. Για να φτάσει τα 2 δισ. ευρώ θα πρέπει να υπερτριπλασιαστεί.

Το πρόβλημα, βεβαίως, είναι ότι ο ΦΑΠ όπως και ο προκάτοχός του, το ΕΤΑΚ, δεν εισπράττονται λόγω γραφειοκρατικής... τρέλας. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία...

Αν σκεφτεί κανείς πως τα τελευταία δύο χρόνια αποσύρθηκαν από τις ελληνικές τράπεζες καταθέσεις 75 δισ. ευρώ, μπορεί να φανταστεί ότι με ένα τέτοιο μέτρο δεν θα μείνουν και πολλά από τα υπόλοιπα 165 δισ. ευρώ.

Εκτός από τη φορολόγηση του πλούτου, ο ΣΥΡΙΖΑ εκτιμά ότι λεφτά θα εισρεύσουν από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, την έξοδο από το ΝΑΤΟ και τη μείωση των εξοπλισμών, την αύξηση της φορολογίας έως 75% για εισοδήματα άνω των 500.000 ευρώ τον χρόνο, την κατάργηση της φορολογικής ασυλίας των οικονομικά ισχυρών όπως οι εφοπλιστές και η Εκκλησία, τη διεκδίκηση του γερμανικού κατοχικού δανείου και των αποζημιώσεων για τα θύματα της Κατοχής. Σίγουρα λεφτά δηλαδή...

Αυτή η φωτογραφία του Χορστ Φάας είναι σίγουρο ότι ενέπνευσε πολλούς σκηνοθέτες του Χόλιγουντ που γύρισαν ταινίες για το Βιετνάμ. Μάρτιος του 1965 και αμερικανικά ελικόπτερα στοχεύουν το δάσος όπου κρύβονται Βιετκόνγκ για να καλύψουν τους νοτιοβιετναμέζους στρατιώτες που επιτίθενται σε βάση των αντιπάλων τους νοτιοδυτικά της Σαϊγκόν, κοντά στα σύνορα με την Καμπότζη. Στη φωτογραφία όλοι οι βιετναμέζοι φαντάροι έχουν τα κεφάλια τους σκυφτά, λόγω των σφαιρών και του θορύβου, όμως ο Φάας στρέφει την κάμερά του

στον ουρανό και καταγράφει τη ζοφερή εικόνα της επίθεσης

Στον τρίτο άξονα υπάρχουν οι διορισμοί που θα φτάσουν τις 100.000! Συγκεκριμένα:

- Αμεση πλήρωση όλων των κενών οργανικών θέσεων των νοσοκομείων και των προνομιακών ιδρυμάτων της χώρας.

- Κάλυψη όλων των κενών οργανικών θέσεων των γιατρών, των διαφόρων επαγγελματιών υγείας και των εργαζομένων των υπεργολάβων από εργαζομένους πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης.

- Κάλυψη των πραγματικών αναγκών των δημόσιων υπηρεσιών σε προσωπικό.

- Μείωση της θητείας και μέσω πρόσληψης πολιτικού προσωπικού για τις γραφειοκρατικές - υπηρεσιακές ανάγκες των στρατοπέδων.

Το βράδυ της περασμένης Κυριακής, όταν η τηλεόραση έδειχνε τα ποσοστά του κόμματός της σταθερά στο 39%, ξέσπασε: «Τι υπέροχη βραδιά!». Υστερα από 12 χρόνια οι Σοσιαλδημοκράτες καταλάμβαναν και πάλι την πρωτιά στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Και η ίδια είχε θριαμβεύσει. Βοήθησε βέβαια όσο μπορούσε και ο αντίπαλός της, ο Χριστιανοδημοκράτης Νόρμπερτ Ρέντγκεν, με μοιραία λάθη, αλλά η επιτυχία ήταν αποκλειστικά δική της. Τόλμησε τις πρόωρες εκλογές ύστερα από δύο χρόνια κυβέρνησης μειοψηφίας με τους Πράσινους και δικαιώθηκε πανηγυρικά.

Ηδη από την επομένη των εκλογών δηλώνει ότι θα μείνει στο Ντύσελντορφ. Πολλοί όμως τη θεωρούν φυσική αντίπαλο της Μέρκελ και βλέπουν ακόμη και ένα δίδυμο Κραφτ - Ολάντ, αν ο άνεμος αλλαγής στη Γαλλία περάσει και στην άλλη πλευρά του Ρήνου. Ο θρίαμβός της ήρθε να αθροιστεί πολιτικά στη νίκη του γάλλου Σοσιαλιστή και να διαμορφώσει έναν ασφυκτικό κλοιό για την Καγκελάριο Μέρκελ. Διότι, όπως ο Ολάντ, έτσι και οι Σοσιαλδημοκράτες της Κραφτ έχουν κεντρικό σύνθημα τη στροφή στην ανάπτυξη. Ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης Κραφτ, ο οποίος είχε καταψηφιστεί από την τοπική Βουλή του Ντύσελντορφ, με αποτέλεσμα να προκηρυχθούν οι πρόωρες εκλογές, περιλάμβανε αύξηση των κοινωνικών δαπανών και του χρέους. Ηταν ένας προϋπολογισμός κόντρα στην πολιτική λιτότητας που ακολουθεί η κυβέρνηση Μέρκελ στην Ευρώπη. Υπό την έννοια αυτή θα μπορούσε να είναι και η πρώτη έμμεση νίκη της κόντρα στη Μέρκελ.

«ΕΘΝΟΜΑΜΑ». Η Χανελόρε ανήκει στους εκφραστές του κοινωνικού προσώπου του SPD, αλλά χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις, και στο σημείο αυτό μοιάζει με τη Μέρκελ. Ενσαρκώνει τον τύπο της γυναίκας που στηρίζει την επιτυχία της στην επίμονη δουλειά. Δεν ανταποκρίνεται καθόλου στα μεταφεμινιστικά πρότυπα νεότερων γυναικών που κάνουν στο μεταξύ πολιτική καριέρα, έγραψε η εφημερίδα «Ντι Τσάιτ». Είναι το αντίθετο ακριβώς από την 35χρονη υπουργό Οικογένειας στην κυβέρνηση της Μέρκελ, την Κριστίνε Σρέντερ, η οποία θέλει την επιστροφή της γυναίκας στον παραδοσιακό της ρόλο: στην οικογένεια, στην κουζίνα.

Με τον σύζυγό της, τον ηλεκτροτεχνίτη Ούντο, έχουν έναν γιο, τον Γιαν, 19 χρόνων. Είκοσι χρόνια μετά τον πολιτικό τους γάμο αποφάσισαν τώρα να κάνουν και θρησκευτικό γάμο. «Στην αρχή του γάμου μας είπαμε: ας προσπαθήσουμε να μείνουμε μαζί ώσπου να μεγαλώσει ο μικρός μας. Και μετά το βλέπουμε ξανά. Και αυτό κάναμε. Θέλουμε να συνεχίσουμε και αυτή τη φορά θα παντρευτούμε στην εκκλησία».

Η Κραφτ γεννήθηκε το 1961 στο Μίλχαϊμ του Ρουρ, της περιοχής όπου την εποχή των ανθρακωρυχείων χτυπούσε η καρδιά της γερμανικής βιομηχανίας. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Ντούισμπουργκ. Στο SPD εντάχθηκε το 1994, σε σχετικά μεγάλη ηλικία, και εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής στο Ντύσελντορφ το 2000. Ακολούθησαν τα «πέτρινα χρόνια» για τους Σοσιαλδημοκράτες στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία που ηττήθηκαν από τους Χριστιανοδημοκράτες και έχασαν το παραδοσιακό τους κάστρο. Η Χανελόρε Κραφτ κατάφερε να ανορθώσει το SPD, να φέρει το κόμμα ξανά κοντά στους ψηφοφόρους και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στην πολιτική της κοινωνικής δικαιοσύνης, που είναι ο πυρήνας της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής και είχε χαθεί με το πέρασμα της μεταρρυθμιστικής Ατζέντας 2010 του Σοσιαλδημοκράτη καγκελαρίου Σρέντερ.

Η Κραφτ δεν έχει ιδιαίτερο ρητορικό ταλέντο, έχει όμως την ικανότητα να πείθει τον κόσμο ότι είναι μία από το πλήθος. Γι' αυτό και πολύ γρήγορα την είπαν Εθνομαμά, τίτλος που δεν την κολακεύει οπωσδήποτε, αλλά την κατατάσσει στην ίδια κλίμακα με προσωπικότητες όπως ο Γιοχάνες Ράου που ήταν για δεκαετίες πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και αργότερα πρόεδρος της Δημοκρατίας της Γερμανίας. Μία πρωτιά την έχει ήδη. Ηταν η πρώτη γυναίκα εκ περιτροπής πρόεδρος του Μπούντεσρατ (Ομοσπονδιακό Συμβούλιο, Ανω Βουλή), όπου εκπροσωπούνται τα ομόσπονδα κρατίδια και οι τοπικοί πρωθυπουργοί της Γερμανίας.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΘΕΣΗ. Ενα ακόμη παράδειγμα απλότητας στη συμπεριφορά της Κραφτ, που εξηγεί και την πολιτική της επιτυχία: τη Δευτέρα μετά τις εκλογές μετέβη, ως είθισται, στο Βερολίνο για να γιορτάσει τα επινίκια με την ηγεσία του SPD. Το ίδιο έπραξε και ο αντίπαλός της, που έπρεπε να πιει το πικρό ποτήρι της ήττας στα κεντρικά του CDU. Κατά την επιστροφή στο Ντύσελντορφ ταξίδευαν με το ίδιο αεροπλάνο. Ο Ρέντγκεν ήταν στην πρώτη θέση, η Κραφτ προτίμησε την οικονομική θέση. «Οποιος είναι πράγματι άνετος και όχι "δήθεν" ταξιδεύει στην οικονομική θέση, που διασφαλίζει και την επαφή με τη βάση», σχολίασαν οι εφημερίδες.

Μετά τη νίκη της στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία προηγείται στις δημοσκοπήσεις για τον προσφιλέστερο υποψήφιο καγκελάριο του SPD. To «Πολιτικό βαρόμετρο» του δεύτερου καναλιού ZDF της δίνει 25% και ακολουθεί η τριάδα των επίσημων «μνηστήρων» για το χρίσμα: οι πρώην υπουργοί Πέερ Στάινμπρουκ (21%) και Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάιερ (20%), με τελευταίο τον σημερινό πρόεδρο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ (6%). Ακόμη μεγαλύτερα ποσοστά παίρνει από τους ψηφοφόρους του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Το 30% θέλει την Κραφτ υποψήφια καγκελάριο και το 25% τον Στάινμπρουκ.

Οι Σοσιαλδημοκράτες θα πάρουν στις αρχές του επόμενου χρόνου την απόφαση ποιος θα τους οδηγήσει στις εκλογές του 2013. Εως τότε οι τρεις υποψήφιοι είναι καταδικασμένοι να εμφανίζονται συνεχώς μαζί για να μη δοθεί η εντύπωση ότι δίνεται σε κάποιον το προβάδισμα. Ετσι όμως αυτοεξουδετερώνονται. Και δεν αποκλείεται στο τέλος να είναι η Χανελόρε Κραφτ, με τον αέρα και της επιτυχημένης πρωθυπουργού στο πολυπληθέστερο κρατίδιο της Γερμανίας, η υποψήφια καγκελάριος του SPD στη μεγάλη μάχη κατά της Μέρκελ. Στο στρατόπεδο των Χριστιανοδημοκρατών η θέση της Μέρκελ είναι αδιαμφισβήτητη. Μετά και την καρατόμηση του ηττημένου στις εκλογές της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας Νόρμπερτ Ρέντγκεν δεν έχει μείνει άνδρας που να μπορεί να διεκδικήσει τη διαδοχή της. Το μόνο όνομα που έμεινε να παίζει στο CDU είναι της υπουργού Εργασίας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Γυναίκες λοιπόν στην κορυφή των δύο ανδροκρατούμενων κατά βάση κομμάτων της Γερμανίας.



ΕΙΠΕ
Βάλατε και πάλι στο επίκεντρο τον άνθρωπο μιλώντας στους οπαδούς της στις εκλογές της 13ης Μαΐου
ΕΙΠΑΝ ΓΙ’ ΑΥΤΗΝ
Στην Ανγκελα Κραφτ υπάρχει πολύ Χανελόρε Μέρκελ.
Ακριβώς όπως η Καγκελάριος, η Κραφτ είναι πιο δημοφιλής από το κόμμα της. Πολιτικά είναι λίγο «ναι μεν, αλλά» και ποτέ πολωτική εφημερίδα
«Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ»

- Ουσιαστική αύξηση των διατιθέμενων πόρων για την υγεία και την πρόνοια

- Αύξηση του επιδόματος ανεργίας ώστε να ανέρχεται στο 75% του τεκμαρτού μισθού.

- Αύξηση του ύψους της ασφαλιστικής κάλυψης για ιατρικές επισκέψεις - εργαστηριακές και νοσοκομειακές εξετάσεις, νοσήλια και άλλες ιατρικές πράξεις.

- Αύξηση των πόρων για την αποτελεσματική λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών.

- Δραστική αύξηση της αποζημίωσης των στρατευμένων.

- Κανένας μισθός και καμιά σύνταξη δεν μπορεί να είναι κάτω από το όριο της φτώχειας.

Γεννήθηκε στο Δουβλίνο και μεγάλωσε στη βρετανική επαρχία. Οταν ήταν μικρή, ο πατέρας της - που τότε εργαζόταν ως στέλεχος σε χαλυβουργική εταιρεία - της δίδαξε να εκτιμά την ομορφιά της φύσης. Την έπαιρνε μαζί του σε μακριές πεζοπορικές διαδρομές στην περιοχή του Σέφιλντ. Η ελληνίδα μητέρα της Χρυσσή, αντιθέτως, περνούσε πολλές ώρες στο γραφείο. Εργαζόταν ως σχεδιάστρια μόδας διατηρώντας τη δική της μπουτίκ με χειροποίητα ρούχα. Η Τζούλια Μπράντμπερι συνδύασε αυτά τα δύο - το λάιφσταϊλ με τα ταξίδια - στην τηλεόραση καταφέρνοντας να συνδέσει το όνομά της με την εξερεύνηση και την περιπέτεια ως ταξιδιωτική ρεπόρτερ για το BBC.

Ως παιδί δεν αγάπησε ποτέ το σχολείο. «Υπήρξε μια περίοδος που είχα πέσει θύμα σχολικού εκφοβισμού, επειδή ήμουν διαφορετική. Ημουν Ελληνίδα. Το δέρμα μου ήταν πιο σκούρο από των άλλων παιδιών και είχα έντονη προσωπικότητα», είχε δηλώσει παλιότερα στην εφημερίδα «Daily Mail». Απoφάσισε να το παρατήσει στα 16. Μετακόμισε στο Λονδίνο μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της, Τζίνα, και εργάστηκε στον χώρο της διαφήμισης, συνεισφέροντας παράλληλα στην επιχείρηση της μητέρας της.

Δεν σπούδασε ποτέ δημοσιογραφία. Πάντα όμως ονειρευόταν μια καριέρα στη μικρή οθόνη. Η ευκαιρία τής δόθηκε όταν την ανακάλυψε η τηλεοπτική παραγωγός Τζάνετ Στριτ-Πόρτερ. «Ημουν τυχερή, καθώς τότε τα καλωδιακά κανάλια μόλις ξεκινούσαν να εκπέμπουν», είχε πει σε βρετανικό περιοδικό, υποστηρίζοντας πως πλάι στην Πόρτερ διδάχθηκε περισσότερα από όσα θα μπορούσε να μάθει στα έδρανα μιας πανεπιστημιακής σχολής. Το 1997 εργάστηκε ως ανταποκρίτρια στο Χόλιγουντ για το βρετανικό δίκτυο GMTV. Δεν άντεξε την πίεση και επέστρεψε στην Αγγλία έναν χρόνο αργότερα. «Τότε, ήταν που κατανόησα για πρώτη φορά τα μικροπολιτικά της τηλεόρασης. Δεν ήμουν αρκετά αδίστακτη για να επιβιώσω σε εκείνο το περιβάλλον», είχε δηλώσει στην ίδια συνέντευξη.

ΖΩΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ. Σήμερα, το βιογραφικό της είναι μακροσκελές και δαιδαλώδες. Οπως οι τηλεοπτικές της περιπλανήσεις για την κρατική βρετανική τηλεόραση. Εχει δηλώσει επανειλημμένα πως ευγνωμονεί την ελληνίδα μητέρα της για τα μεσογειακά της χαρακτηριστικά, που την έκαναν να ξεχωρίσει ως τηλεοπτικό πρόσωπο. Εκείνη με τη σειρά της δεν παύει να την υποστηρίζει, σχεδιάζοντας τα ρούχα που φορά στις εκπομπές της. Το πρόσωπο της Μπράντμπερι συνδέθηκε με το ταξιδιωτικό ρεπορτάζ και την περιπέτεια το 2009. Τότε, στα 38 της, ξεκίνησε να συμπαρουσιάζει την εκπομπή «Countryfile». Εκτοτε για τις ανάγκες των γυρισμάτων έχει ταξιδέψει στα πιο απόμακρα σημεία της βρετανικής υπαίθρου. Το πρόγραμμα προβάλλεται ακόμα από τη συχνότητα του BBC κάθε Κυριακή βράδυ, συγκεντρώνοντας σταθερά 8 εκατομμύρια τηλεθεατές.

Ακολούθησαν δεκάδες μικρές και μεγαλύτερες ταξιδιωτικές σειρές - με δημοφιλέστερο το «Wainwright Walks», όπου ακολούθησε τα βήματα του θρυλικού βρετανού πεζοπόρου Αλφρεντ Γουέινραιτ - αλλά και εκπομπές για τις καταναλωτικές συνήθειες των Βρετανών, όπως το «Kill it, cook it, eat it» («Σκότωσέ το, μαγείρεψέ το, φά' το»). Για τέσσερις σεζόν οι συμμετέχοντες σε κάθε επεισόδιο καλούνταν να φροντίσουν ζώα σε μια φάρμα, να παρακολουθήσουν τη σφαγή τους και τελικά να μαγειρέψουν το κρέας τους. Σύμφωνα με την εταιρεία που εκπροσωπεί την Μπράντμπερι, σκοπός της εκπομπής ήταν η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση του κοινού σε ζητήματα διατροφής.

Από τις αρχές Μαΐου παρουσιάζει τη νέα και φιλόδοξη σειρά ντοκιμαντέρ του BBC One με τίτλο «Planet Earth Live». Μαζί της ο Ρίτσαρντ Χάμοντ, ένας εκ των τριών παρουσιαστών της διάσημης εκπομπής για το αυτοκίνητο «Top Gear». Η εκπομπή θα προβάλλεται - τρεις φορές την εβδομάδα μέσω της διεθνούς υπηρεσίας του BBC σε 140 χώρες - μέχρι και τις αρχές Ιουνίου. Παρουσιαστές και συνεργεία ταξιδεύουν σε επτά περιοχές του πλανήτη καταγράφοντας τη ζωή μερικών από τα εντυπωσιακότερα ζώα στη Γη, όπως οι ελέφαντες της Κένυας και οι γκρίζες φάλαινες του Ειρηνικού. Αυτές τις ημέρες η ελληνοβρετανίδα δημοσιογράφος βρίσκεται σε γυρίσματα στις ΗΠΑ, ενώ ο συμπαρουσιαστής της στην Αφρική. Παράλληλα με τα μαγνητοσκοπημένα στιγμιότυπα για την καθημερινότητα μιας οικογένειας μαύρων αρκούδων στο φυσικό τους περιβάλλον στα δάση της Μινεσότα, το κοινό έχει τη δυνατότητα να παρακολουθεί την Μπράντμπερι επί το έργον και μέσω απευθείας συνδέσεων.

ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ. Πάντοτε ήθελε να αποκτήσει οικογένεια. Ωστόσο, στις πρώτες δεκαετίες της καριέρας της έθετε τη δουλειά της σε προτεραιότητα. Σε ηλικία 33 ετών διαγνώστηκε με ενδομητρίωση, μια παθολογική κατάσταση που θεωρητικά δεν θα της επέτρεπε να αποκτήσει παιδιά. Με τον σημερινό σύντροφό της - τον 53χρονο ιρλανδό κτηματομεσίτη Τζέραλντ Κάνινγκχαμ - είχαν εξετάσει το ενδεχόμενο να υιοθετήσουν κάποιο παιδί. Ωστόσο, η φύση τούς εξέπληξε το 2010, όταν η Μπράντμπερι έμεινε φυσιολογικά έγκυος σε ηλικία 40 ετών. Στην τελευταία εβδομάδα της εγκυμοσύνης της παρουσίασε δείγματα προεκλαμψίας - υπέρταση και σπασμούς - που θα μπορούσαν να αποβούν μοιραία για την ίδια και το μωρό της. Ο γιος τους, Ζέφυρος, γεννήθηκε το περασμένο καλοκαίρι. Ο τοκετός διήρκεσε 33 ώρες. Οκτώ εβδομάδες αργότερα, η ίδια ταξίδευε για τις ανάγκες της εκπομπής της, ενώ συνέχισε να θηλάζει για τους επόμενους έξι μήνες. «Ακούγεται κλισέ, αλλά δεν ήμουν προετοιμασμένη για τη χαρά που νιώθω όποτε κοιτώ το χαμόγελό του τα πρωινά», είπε σε πρόσφατη συνέντευξή της στην «Daily Telegraph». «Είμαι τόσο ευγνώμων για εκείνον, καθώς είμαι μια ώριμη μητέρα και θα μπορούσα να μην τον είχα καν αποκτήσει».

Επίσης δεν θεωρεί την ηλικία επαγγελματικό εμπόδιο. Το ίνδαλμά της άλλωστε είναι ο 86χρονος σερ Ντέιβιντ Ατένμπορο, ο βετεράνος παρουσιαστής και η «φωνή» των ντοκιμαντέρ του BBC. Οπως λέει, φαντάζεται τον εαυτό της να παρουσιάζει μέχρι και την ηλικία των 80. Εχει γίνει, όμως, περισσότερο ευαίσθητη όσον αφορά το ζήτημα των επαγγελματικών διακρίσεων λόγω ηλικίας και εμφάνισης. Οταν διαδέχθηκε την 54χρονη Μίριαμ Ο'Ράιλι στην παρουσίαση του «Countryfile», εκείνη διαμαρτυρόμενη μήνυσε το κανάλι. Σήμερα, στα 41 της, η Μπράντμπερι παραμένει νεανική. Ωστόσο, στοίχημά της δεν είναι η ανοχή του κοινού στην ηλικία, αλλά η εμπιστοσύνη στην ποιότητα.



ΕΙΠΕ
Η τηλεόραση είναι μια ιδιότροπη βιομηχανία. Πρέπει να αποδεχθείς πως θα αναγκαστείς να προχωράς μπροστά για μυριάδες – και όχι πάντα δίκαιους – λόγους

Την περασμένη Τετάρτη το βράδυ τα φώτα έμειναν ανοιχτά στο Μαξίμου ώς τις τέσσερις το πρωί.

Ο Λουκάς Παπαδήμος δούλευε μέχρι την τελευταία στιγμή το θέμα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Είναι το μόνο που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει. Ο,τι ήταν να γίνει από πλευράς κυβέρνησης έχει ήδη γίνει. Ο απερχόμενος Πρωθυπουργός δούλεψε εντατικά στο τρίγωνο Τραπέζης της Ελλάδος, Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) και ελληνικών τραπεζών. Πηγή που γνωρίζει το θέμα λέει ότι «οι διασφαλίσεις που ζητάει το ΤΧΣ, ώστε να μπορεί να πάρει τα λεφτά του πίσω και να μη βρεθούν αργότερα οι ιθύνοντές του στο στόχαστρο κανενός εισαγγελέα, έχουν ως αποτέλεσμα να δυσκολεύεται να μετρήσει η ΤτΕ τα χρήματα που θα δοθούν ως ίδια κεφάλαια των τραπεζών, ώστε να λυθεί το θέμα της κεφαλαιακής τους επάρκειας».

Με το θέμα των τραπεζών ασχολήθηκε εντατικά ο Παπαδήμος τις τελευταίες δύο εβδομάδες, θεωρώντας πως όσο εκκρεμεί η ανακεφαλαιοποίηση τόσο χειροτερεύει η χρηματοπιστωτική κατάσταση της χώρας. Αλλά το ΤΧΣ και η ΤτΕ είναι αυτόνομοι θεσμικοί παράγοντες και, παρά την εντατική ενεργοποίηση του απερχόμενου Πρωθυπουργού, το θέμα της ανακεφαλαιοποίησης είναι κάτι που πρέπει να λύσουν - και - μεταξύ τους.

«Αυτό που πετύχατε ήταν ένας άθλος. Μας κάνατε όλους υπερήφανους». Τα λόγια του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου, ισχυρού άνδρα της Χαλυβουργικής, έβαλαν την υπογραφή σε μια σπουδαία επιτυχία του Ολυμπιακού στο μπάσκετ. Λίγο μετά το τέλος του τελικού στην Πόλη, ενός από τους πλέον συγκλονιστικούς της σύγχρονης Ευρωλίγκας, η γιορτή έχει αρχίσει.

Ο Ολυμπιακός από τον βυθό τού -19 (πίσω στο σκορ από την ΤΣΣΚΑ) βρέθηκε στα ουράνια. Στα αποδυτήρια έγινε ένα μίνι γλέντι, με την παρουσία παικτών, προπονητών, προέδρων αλλά και του «πατέρα» της ομάδας, τού πρεσβύτερου Αγγελόπουλου. «Εσείς αντέχετε τέτοιες συγκινήσεις; Να είστε τώρα εδώ;» ήταν το ερώτημα του Ντούσαν Ιβκοβιτς προς τον ταλαιπωρημένο, ένεκα των προβλημάτων υγείας, Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο. «Αν μπορείτε και αντέχετε εσείς μέσα, τότε μπορώ κι εγώ» απάντησε κοφτά ο βιομήχανος. Ενα απτό δείγμα του χαρακτήρα του. Η σιδερένια θέληση, η στόχευση στην επιτυχία σε ό,τι και αν καταπιάνεται. Αλλωστε, στα χέρια του ηλικίας 67 ετών Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου η ιστορική Χαλυβουργική (καμία σχέση με τη Χαλυβουργία Ελλάδος) βίωσε μια «άνοιξη» στον οικονομικό τομέα, προτού φτάσουμε στις δύσκολες εποχές της σημερινής κρίσης που επηρεάζουν κάθε επιχείρηση και φυσιολογικά και τον χάλυβα.

ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ. Η αρχή ήταν πριν από περίπου 11 χρόνια - τον Ιούνιο του 2001. Λίγο πριν πεθάνει, ο Παναγιώτης Αγγγελόπουλος κάλεσε έναν από τους δύο του γιους, τον Κωνσταντίνο, όπως και τους νεαρούς (τότε) Παναγιώτη και Γιώργο και τους άφησε το τιμόνι της Χαλυβουργικής. «Να την φτιάξετε ξανά» ήταν το μήνυμα - επιθυμία του. Ουσιαστικά εντολή. Λίγα χρόνια αργότερα, το όνομα που συνδέθηκε με τη βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα έδειξε να αναγεννιέται.

Κατά μία έννοια έμπαιναν νέα θεμέλια μετά το βαρύ χτύπημα του 1986, ένα χτύπημα από τα όπλα της 17 Νοέμβρη που γάζωσαν τον βιομήχανο Δημήτριο Θ. Αγγελόπουλο και απειλούσαν μια ολόκληρη οικονομική αυτοκρατορία. Τα ηνία πήγαν στον (αδελφό) Παναγιώτη Αγγελόπουλο, τον πατέρα του Κωνσταντίνου. Εκείνες οι στιγμές έδειχναν πως το καράβι έμπαζε νερά και μια οικογένεια γνώριζε όχι μόνο την πίκρα από τον χαμό του βιομηχάνου αλλά και τον χειρότερο πόλεμο που υπάρχει: τον εμφύλιο. Οι σάρκες της οικογένειας των Αγγελόπουλων φαγώθηκαν για τα καλά.

Το (μακρινό) 1989 τα αδέλφια Θόδωρος και Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος άρχισαν να διεκδικούν την αμύθητη περιουσία. Ο Κωνσταντίνος, ένας άνθρωπος με προβλήματα υγείας και καθηλωμένος σε καροτσάκι λόγω ρευματοειδούς αρθρίτιδας από την τρίτη δεκαετία της ζωής του, ήταν μεν ιστιοπλόος ως πιτσιρικάς και άριστος σε ήθος αλλά δεν είχε τόσο τακτική παρουσία στην εταιρεία. Το 50-50 στη μοιρασιά τελικά δεν προέκυψε και ο Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος πήρε 400 εκατομμύρια δολάρια και τέσσερα πλοία. Ο Θόδωρος, όλα τα υπόλοιπα και κυρίως τα του εξωτερικού. Προτού πεθάνει ο πατέρας Αγγελόπουλος, ο Κωνσταντίνος πήρε ακόμη 330 εκατ. δολάρια και τελικά τον Μάρτιο του 2001 εξασφάλισε την Χαλυβουργική. Εδώ - αξίζει να επανέλθουμε - δόθηκε εκείνο το καλοκαίρι και ο κωδικός της επιχείρησης - ανάκαμψης: «14/12», που ήταν η ημερομηνία γενεθλίων του Παναγιώτη Αγγελόπουλου. Και, ω του θαύματος, το σχέδιο πέτυχε.

Τι δεν ευδοκίμησε αμέσως; Η προσπάθεια να πέσουν οι τόνοι ανάμεσα στα δύο αδέλφια, για να αποδειχθεί πως το χρήμα είναι - δυστυχώς - ικανό να χωρίσει ανθρώπους. Το χρήμα ή μήπως και το άρωμα μιας γυναίκας; Η δυναμική είσοδος στην οικογένεια της Γιάννας Δασκαλάκη και ο γάμος της με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο δημιούργησαν νέα δεδομένα. Η Γιάννα, με χαρακτήρα κοσμικό και συχνά πυκνά επιβλητικό, επεσκίαζε τους πάντες στο διάβα της. Ειδικά την περίοδο της διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων έμοιαζε με ανεμοστρόβιλο!

Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος άρχισε δικαστικό αγώνα κατά του ζεύγους Θεόδωρου και Γιάννας Αγγελοπούλου, έχοντας την πεποίθηση πως σπατάλησαν ένα μεγάλο κομμάτι της περιουσίας της οικογένειας, κυρίως με τον τρόπο ζωής τους που φαινόταν πολυδάπανος. Τότε ήταν που κλιμακώθηκε η αντιπαράθεση των δύο αδελφών, του Θόδωρου και του μικρότερου κατά δύο έτη Κωνσταντίνου.

Ωστόσο, για όλη την οικογένεια η ανάληψη της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 έδινε γόητρο, αναγνώριση και προβολή των ικανοτήτων της στο διεθνές στερέωμα. Μια δυνατή είσοδο στο διεθνές τζετ σετ... Μάλιστα, ο Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος τις ημέρες της δόξας και της επιστροφής της ελληνικής αποστολής από την Ελβετία με την ανάθεση των Αγώνων στις αποσκευές, είπε το αλησμόνητο: «Η οικογένεια Αγγελόπουλου πήρε τους Αγώνες»!

Αυτό, ωστόσο, δεν ήταν αρκετό για να κατευνάσει τα πάθη. Ουδέποτε έγινε η γόμα που έσβησε τις διαφορές. Τελικά, πριν από μήνες η δικαστική διαμάχη ανάμεσα στα δύο αδέλφια έδειξε να τελειώνει, με τον Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο να μην κερδίζει τις υποθέσεις στο Πολυμελές Πρωτοδικείο, το Εφετείο και τον Αρειο Πάγο.

ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ. Επιστροφή στο «σήμερα»: ο Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος (με ποντοπόρα πλοία και εκ των κυρίων μετόχων στην Τράπεζα Πειραιώς) δεν λέει «όχι» στις φιλανθρωπικές κινήσεις. Για την ακρίβεια κάνει πολλά και βγαίνουν ελάχιστα προς τα έξω. Οπως τα 12 εκατομμύρια ευρώ που έδωσε η οικογένεια στους πυρόπληκτους της Ηλείας, μια δωρεά που έγινε γνωστή χωρίς να το επιθυμεί ο ίδιος. Στο Φανάρι, όπου ο πατέρας του Παναγιώτης ήταν Μέγας Ευεργέτης, ο Κωνσταντίνος συνέβαλε στο να πάρει ψηφιακή μορφή το αρχείο της βιβλιοθήκης ενώ μετά τον τελευταίο θρίαμβο στην Πόλη μίλησε για ώρα με τον Πατριάρχη. Ο κ.Βαρθολομαίος ήταν συνέχεια δίπλα του ενώ περιχαρείς έδειχναν οι δύο γιοι του, ο Παναγιώτης και ο Γιώργος Αγγελόπουλος. Στιγμές ανείπωτης χαράς. Αυτοί οι δύο «τρέχουν» και τον Ολυμπιακό. Οπως έχουν ομολογήσει «τρελάθηκαν» με τον ευρωπαϊκό τίτλο στη Ρώμη το 1997 και μετά τους μπήκε το μικρόβιο. Οσο για τον Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο; Ο Σπανούλης τον «τρελαίνει», τη βρίσκει με την ενέργεια που βγάζει ο Παπανικολάου, χάρηκε που τού έδωσε το βαρύτιμο έπαθλο ο Πρίντεζης και ακούει με προσοχή τον «σοφό» Ιβκοβιτς. Οταν μπορεί εμφανίζεται στο γήπεδο, ειδικά στα μεγάλα παιχνίδια: με τη Γαλατά, τη Σιένα, την ΤΣΣΚΑ, στα σπουδαία ραντεβού. Τις δε εμπειρίες του τις εξιστορεί είτε στα πάτρια εδάφη της Αρκαδίας, είτε σε αγαπημένα στέκια της Κηφισιάς. Πάντα με τη συντροφιά της δεύτερης συζύγου του, της γυναίκας που τον φρόντιζε και έγινε κυρία Αγγελοπούλου στο «the end» μιας ωραίας ιστορίας...




ΕΙΠΕ
Αν μπορείτε και αντέχετε εσείς μέσα, τότε αντέχω κι εγώ τις συγκινήσεις
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΝΤΟΥΣΑΝ ΙΒΚΟΒΙΤΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ
ΕΙΠΑΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ
Τα ευγνώμονα αισθήματά μας σας συνοδεύουν, φίλτατε, και πάντοτε θα σας είμαστε ευγνώμονες για τον Πατριαρχικό Οίκο
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος αναγνωρίζοντας τη συμβολή της οικογένειας στην ανακατασκευή του Πατριαρχείου μετά την πυρκαγιά του 1941

Το βραδάκι της Δευτέρας 30 Οκτωβρίου 2011 ένα μικρό κυβερνητικό αεροσκάφος προσγειώθηκε στις Κάννες. Ηταν το κλιμάκιο - προπομπός της γαλλικής Προεδρίας που θα προετοίμαζε τη Σύνοδο του G-20, η οποία θα άρχιζε την Τετάρτη. Επικεφαλής της ομάδας ήταν ο Ζαβιέ Μουσκά, δεξί χέρι του Νικολά Σαρκοζί στο Μέγαρο των Ηλυσίων και βασικός χειριστής των θεμάτων της ευρωζώνης.

Οι Γάλλοι - ως Γάλλοι! - είχαν κανονίσει ένα ωραίο χαλαρωτικό δείπνο, ενόψει μιας εβδομάδας εντατικής εργασίας. Οταν όμως κατέβηκαν από το αεροπλάνο, διαπίστωσαν με έκπληξη ότι τα Blackberry τους ήταν κατακόκκινα από τα emails. Τι είχε συμβεί; Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε αποφασίσει στην Αθήνα να θέσει σε δημοψήφισμα τη συμφωνία - πακέτο της 27ης Οκτωβρίου για τη διάσωση της Ελλάδας. Παρότι σκληρός Κορσικανός και έμπειρος στα διεθνή οικονομικά, ο Μουσκά τα χρειάστηκε. Οταν συνήλθε, έκανε το πρώτο τηλεφώνημα. Και βρήκε τον Λουκά Παπαδήμο στην Αμερική.

Δέκα μέρες αργότερα ο Παπαδήμος ήταν πρωθυπουργός. Με εξαίρεση τον Γιώργο Παπανδρέου - που έκαψε όλες τους τις επαφές τραβώντας το χαρτί του δημοψηφίσματος -, ο πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ήταν ο Ελληνας με τις καλύτερες επαφές στο εξωτερικό. Ηταν επίσης το μόνο μέλος της ελληνικής ελίτ που είχε την εκτίμηση των ισχυρών της υφηλίου. Δεν είναι κάτι που έχει αλλάξει. Αντιθέτως, αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι, έπειτα από έξι μήνες, ο Παπαδήμος δεν είναι πλέον στο Μαξίμου. Την Παρασκευή τον περίμεναν στο γραφείο που έχει μόνιμα στην Τράπεζα της Ελλάδος. Τι παρακαταθήκη αφήνει η πρωθυπουργία του για τη χώρα αλλά και για τον ίδιο;

«ΔΕΝ ΕΠΑΙΖΕ». Πρόσωπο που δούλεψε κοντά στον Λουκά Παπαδήμο υπενθυμίζει ότι «υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων που εμπλέκονται στη διαχείριση των δημόσιων πραγμάτων. Η πρώτη και πολυπληθέστερη κατηγορία είναι αυτοί που απολαμβάνουν την εξουσία, αποζητώντας την αδρεναλίνη της. Η δεύτερη, ολιγομελής, κατηγορία είναι αυτοί που αναλαμβάνουν τέτοιους ρόλους από καθήκον». Σε αυτήν θεωρείται ότι ανήκει ο Παπαδήμος. Δεν ήταν, δεν ήθελε να γίνει και δεν έγινε πολιτικός. Αλλη πηγή, πάλι από το Πρωθυπουργικό Γραφείο, επισημαίνει ότι «τα κόμματα που στήριζαν την κυβέρνηση Παπαδήμου ηρέμησαν όταν έπειτα από ένα ορισμένο διάστημα κατάλαβαν ότι δεν έκανε δικό του παιχνίδι».

Ο ίδιος ο Παπαδήμος είχε σαφή αντίληψη για την αποστολή του στην πρωθυπουργία. Εκτη δόση, διάσωση της χώρας από τη χρεοκοπία, PSI, νέα δανειακή σύμβαση, ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών, εκλογές. Η ατζέντα - όπως αποτυπώθηκε στην προχθεσινή ανοιχτή επιστολή Παπαδήμου στον ελληνικό λαό - βγήκε. Και βγήκε με σκληρή δουλειά. Τα ξενύχτια του εργασιομανούς, σχεδόν προτεστάντη, Παπαδήμου - που δεν καταλάβαινε από αργίες και Κυριακές - εξάντλησαν ακόμη και τους νεότερους συνεργάτες του. Αυτοί θεωρούν ότι έχει εντυπωσιακές για την ηλικία του αντοχές. Στη διαδικασία χαλάρωσε, πάντως, τουλάχιστον στις εσωτερικές συσκέψεις ενώ στην αρχή ήταν σφιγμένος και προσεκτικός.

ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΑΡΧΗΓΩΝ. Με ποιον από τους πολιτικούς αρχηγούς βρέθηκε πιο κοντά ο Παπαδήμος; Με τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Τους έφερε εκ των πραγμάτων δίπλα δίπλα το PSI. O Παπαδήμος είχε επίσης μια πολύ καλή προσωπική επαφή με τον Αντώνη Σαμαρά - ελέω και κοινής φοίτησης στο Κολλέγιο Αθηνών. Βεβαίως, ήταν η ΝΔ που έβαζε κυρίως όρια στην κυβέρνηση Παπαδήμου, εμποδίζοντάς την να αναπτύξει ουσιαστικές πολιτικές πρωτοβουλίες πέρα από το φύλλο πορείας της νέας δανειακής σύμβασης και των υποχρεώσεων της χώρας. Για τη Συγγρού η κυβέρνηση Παπαδήμου ήταν και έμεινε ειδικού σκοπού. Παρ' όλα αυτά, ο Παπαδήμος κατάφερε να μετακινήσει τον Σαμαρά πολιτικά. «Θα του μιλάς τρεις φορές την ημέρα τουλάχιστον» του είχε πει κατ' ιδίαν κυβερνητικός που προέρχεται από τη ΝΔ. Πράγματι, ο απερχόμενος πρωθυπουργός πέτυχε μετάθεση των εκλογών από τον Μάρτιο στον Μάιο αλλά και, πιο σημαντικό, το να ψηφίσει η ΝΔ τη νέα δανειακή σύμβαση - κάτι που προκάλεσε διάσπαση στο κόμμα του Σαμαρά. Ο Παπαδήμος φαίνεται επίσης να βοήθησε στο να έρθει σε επαφή ο πρόεδρος της ΝΔ με τους Γερμανούς, ιδίως δε με την Ανγκελα Μέρκελ.

Δεν χρειάζεται να αναφέρει κανείς ότι η επικοινωνία του Παπαδήμου με τη Μέρκελ - αλλά και με την Κριστίν Λαγκάρντ του ΔΝΤ και τον Μάριο Ντράγκι της ΕΚΤ - ήταν διαρκής. Με τον Νικολά Σαρκοζί η επαφή δεν ήταν στενή. Ο γάλλος πρόεδρος δεν ξεπέρασε, άλλωστε, ποτέ το σοκ του δημοψηφίσματος και πήρε αποστάσεις από την Ελλάδα. Αλλά ο Παπαδήμος μιλούσε με τον Μουσκά. Οπως και στους άλλους οργανισμούς, είχε τη δυνατότητα να απευθύνεται και στους «από κάτω», ώστε να ξεμπλοκάρει ένα θέμα που κολλούσε γραφειοκρατικά. Μπορούσε να μιλήσει απευθείας και με τον αμερικανό υπουργό Οικονομικών Τιμ Γκάιτνερ, όταν αυτό ήταν απαραίτητο. Πρόκειται για ένα διεθνές κεκτημένο που δεν θα περάσει δυστυχώς στον επόμενο ή τον μεθεπόμενο Πρωθυπουργό.

Ο ΦΟΒΟΣ. Αυτή είναι και η βασική ανησυχία του Παπαδήμου για το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου. Εκεί που, με την αναδιάρθρωση του χρέους και το συμμάζεμα, η χώρα είχε αρχίσει να ξαναχτίζει αξιοπιστία, η άνοδος των αντι-ευρωπαϊκών δυνάμεων δυναμιτίζει το κλίμα και επαναφέρει τα σενάρια χρεοκοπίας και επιστροφής στη δραχμή. Πηγές από το Μέγαρο Μαξίμου επισημαίνουν ότι «έχουμε ξαναγυρίσει στην ατμόσφαιρα του Νοεμβρίου του 2011». Η ανοιχτή επιστολή Παπαδήμου προς την ελληνική κοινή γνώμη έχει και έναν χαρακτήρα δημόσιας προειδοποίησης αλλά και αυτοπροστασίας - με την έννοια ότι θα τα έχει πει.

Το προφίλ και οι προτεραιότητες ιχνογραφούν έναν διστακτικό Μεσσία. Και δίνουν απαντήσεις σε όσους προβληματίζονται για το τι θα κάνει ή τι θέλει να κάνει ο Παπαδήμος μετά τις 17 Ιουνίου. Κάποια μεγαλοστελέχη κομμάτων - εντός ή εκτός Βουλής - θα τον έβλεπαν ως αρχηγό ενός νέου κόμματος και ορισμένοι επιμένουν ότι μέσα του θα το ήθελε. Και ότι θα λειτουργήσει παθητικά, περιμένοντας τις εξελίξεις. Οσοι όμως συνεργάστηκαν μαζί του δεν διαβλέπουν πολιτική φιλοδοξία. Και επιμένουν ότι εκείνος δεν έχει την προσέγγιση που είχαν οι πολιτικοί συνομιλητές του οι οποίοι, αντί να θέλουν να αντιμετωπίσουν ένα πρόβλημα, κοιτούσαν να δουν τι σήμαινε γι' αυτούς η λύση ή η μη λύση του. Επισημαίνουν ακόμη την πλήρη αδιαφορία του Παπαδήμου για τη δημόσια πλευρά του πρωθυπουργικού αξιώματος, με εξαίρεση τα απολύτως αναγκαία.

Το μέλλον - με δεδομένη και τη ρευστότητα των εξελίξεων - θα δείξει αν θα δικαιωθούν οι μεν ή οι δε. Αν δηλαδή ο Παπαδήμος θα επανέλθει από καθήκον καθήκοντος και για να καλύψει το κενό ενός νέου γύρου ακυβερνησίας. Ή αν θα πάει - ή θα τον πάνε - ένα βήμα παραπέρα όσοι ψάχνουν νέο αρχηγό. Πάντως, σε πολιτικό επίπεδο, η πρωθυπουργία του δεν κατάφερε να συγκρατήσει - πόσω μάλλον να αναστρέψει - τις φυγόκεντρες τάσεις της ελληνικής κοινωνίας. Με απλά λόγια, το στυλ Παπαδήμου δεν είχε κοινωνικό αντίκτυπο. Εστω και αν στο Μαξίμου θεωρούν ότι, όχι το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ πλήρωσε τη διγλωσσία της και το πέρασμα από το «Οχι» στο «Ναι» για την οικονομική πολιτική και ευθύνεται για το ναυάγιο του δικομματισμού στις εκλογές.

Στην πραγματικότητα, η ιστορία τελειώνει ακριβώς όπως άρχισε πριν από επτά μήνες. Ο Παπαδήμος έφυγε. Αλλά στις μεγάλες ξένες πρωτεύουσες, στο Βερολίνο και το Παρίσι, εξακολουθούν να τον έχουν στο μυαλό τους και να τον αντιλαμβάνονται ως εγγύηση ότι η Ελλάδα δεν θα πέσει σε αστάθεια.

Από την πρώτη στιγμή που ο Κάρολος Παπούλιας εγκαταστάθηκε στο νεοκλασικό του Τσίλερ επί της Ηρώδου του Αττικού, ήταν φανερό ότι δεν σκόπευε να είναι ένας σιωπηλός Πρόεδρος. Και δεν ήταν. Σε κάθε ευκαιρία «μετείχε» στον δημόσιο διάλογο, χωρίς να παραβιάζει τα όρια του ρόλου του. Ηταν θέμα πολιτικής πείρας αλλά και ευπρέπειας του ύφους του.

Το πρώτο τού χρειάστηκε στον μαραθώνιο που άρχισε από το βράδυ της 6ης Μαΐου, όταν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές της Singular - Logic επιβεβαίωσαν ότι οι αριθμοί στο νέο Κοινοβούλιο πήγαιναν κόντρα στην ανάγκη να αποκτήσει ισχυρή κυβέρνηση η χώρα.

Το δεύτερο του επέτρεψε να διατηρήσει την ψυχραιμία του όταν ενώπιόν του - αλλά και ερήμην του - εξελίχθηκαν καταστάσεις που δεν ήταν στο ύψος των περιστάσεων. Μόνο στο τέλος δεν κρατήθηκε:

«Θα αρχίσω να εκνευρίζομαι και εγώ τώρα», είπε στην τελευταία συνάντηση όταν οι αρχηγοί ανέβασαν τους τόνους μεταξύ τους.

ΑΝΗΣΥΧΟΣ. Ενας από τους επισκέπτες του λίγο πριν κλείσει η προεκλογική περίοδος αναφέρει ότι «ο Πρόεδρος είχε ψυχανεμιστεί το εκλογικό αποτέλεσμα» και προετοιμαζόταν για τον μετεκλογικό ρόλο του. Κατά τις συνομιλίες που είχε με τους τρεις αρχηγούς, στους οποίους ανάθεσε διαδοχικά την εντολή να διερευνήσουν το ενδεχόμενο να σχηματίσουν κυβέρνηση ικανή να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή, ήταν ανήσυχος. Ηξερε ότι θα επιστρέψουν άπρακτοι, αλλά πίστευε ότι στο τέλος η πολιτική θα νικήσει την αριθμητική. Και ο ίδιος έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να το επιβεβαιώσει.

Το δράμα σε πολλές πράξεις που παίχτηκε κατά τις διαδοχικές συσκέψεις και συναντήσεις του στο Προεδρικό Μέγαρο, τον στενοχώρησε και τον απογοήτευσε. Προσδοκούσε ότι με κάποιο τρόπο θα προέκυπτε ένας συνδυασμός που θα κατέληγε σε κυβερνητικό σχήμα. Οχι αβάσιμα. Τα μηνύματα που είχαν φτάσει από τη Συγγρού και την Ιπποκράτους συνέκλιναν ότι ο Αντώνης Σαμαράς και ο Βαγγέλης Βενιζέλος θα συμμαχούσαν όχι μόνο μεταξύ τους, αλλά και με οποιονδήποτε άλλον προκειμένου να αποκτήσει η χώρα βιώσιμη κυβέρνηση και πράγματι έδειξαν διάθεση να το κάνουν.

ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ. Για να ενισχύσει το ενδεχόμενο ότι κάποια στιγμή θα βγει... άσπρος καπνός από το Προεδρικό Μέγαρο, πήρε την πρωτοβουλία να μετατρέψει σε γυάλινο πύργο το γραφείο του, με τη δημοσιοποίηση των πρακτικών. Στην πρώτη κιόλας σύσκεψη με τους τρεις αποτυχόντες εντολοδόχους πρωθυπουργούς φρόντισε να προειδοποιήσει: «Γνωρίζετε ότι τηρούνται πρακτικά. Αν δεν καταλήξουμε θα δημοσιοποιηθούν». Το είπε και το έκανε. Γνωρίζοντας πως το ενδεχόμενο της δημοσιοποίησης δημιουργούσε τον κίνδυνο να υπαγορεύσει και τη ρητορική των συνομιλητών του.

Πριν εκκινήσει η διαδικασία των συσκέψεων με τους αρχηγούς ο Κάρολος Παπούλιας έπρεπε να τακτοποιήσει μέσα του δύο θέματα. Το ένα ήταν η προσωπική πικρία του για την εκλογική συντριβή του κόμματος από το οποίο προέρχεται. Το δεύτερο ήταν το συναισθηματικό δίλημμα που του δημιουργούσε η υποχρέωση να καλέσει στο Προεδρικό Μέγαρο τον αρχηγό ενός κόμματος που πρεσβεύει ιδέες με τις οποίες συγκρούστηκε σε όλη τη ζωή του.

Οι συνταγματολόγοι τον διαβεβαίωσαν ότι το γράμμα και το πνεύμα του καταστατικού χάρτη τον καλύπτει σε κάθε περίπτωση, ακόμη και αν αποφάσιζε να μη συμπεριλάβει τη Χρυσή Αυγή στους συνομιλητές του. Δεν ήθελε ούτε να παρακάμψει ένα κόμμα που ψηφίστηκε ούτε να ρισκάρει την αντίδραση άλλου κόμματος αν τους έβαζε στο ίδιο τραπέζι. Αυτό το κόμμα δεν ήταν το ΚΚΕ. Αλλωστε, αργότερα η Αλέκα Παπαρήγα τον διαβεβαίωσε ότι δεν την ενδιέφερε το «σίτινγκ» των συσκέψεων. Με επιδεξιότητα έλυσε τον γρίφο: έκανε μόνο μία συνάντηση με τον Ν. Μιχαλολιάκο, κατά την οποία τήρησε όλα τα προσχήματα και του Συντάγματος και των προσωπικών αξιών του.

ΕΠΑΦΕΣ. Ο Κάρολος Παπούλιας δέχθηκε τους πολιτικούς αρχηγούς έχοντας προετοιμάσει καλά την επιχειρηματολογία του, για την υποχρέωσή τους να οδηγηθούν σε κυβέρνηση, με συγκεκριμένα τεκμήρια. Μίλησε με τον Λουκά Παπαδήμο - από τον οποίο ζήτησε και το γνωστό σημείωμα -, τον Γιώργο Προβόπουλο, τον Φίλιππο Σαχινιδη και είχε πλήρη εικόνα της οικονομικής κατάστασης της χώρας. Επικοινώνησε επίσης με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης Βαν Ρόμπαϊ, τον πρόεδρο της Κομισιόν Μανουέλ Μπαρόζο και τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς και κατέγραψε το κλίμα που υπήρχε στην Ευρώπη μετά τις ελληνικές εκλογές.

Ολα αυτά τα συμπύκνωσε στις προτροπές του προς τους πολιτικούς αρχηγούς να βρουν κοινό τόπο. «Οι διαφορές σας είναι ασήμαντες μπροστά στο χρέος προς την πατρίδα», επαναλάμβανε μέχρι την τελευταία στιγμή, παρακάμπτοντας ακόμη και συμπεριφορές μάλλον άκομψες απέναντί του.

Αντιδικίες. Δεν σχολίασε τον τρόπο με τον οποίο αντέδρασε σε κάποιες παρεμβάσεις του ο Αλέξης Τσίπρας, δεν έδωσε πάτημα στον Νίκο Μιχαλολιάκο, άκουσε υπομονετικά τον Πάνο Καμμένο, ήλθε στη δύσκολη θέση να επιτιμήσει τον Φώτη Κουβέλη από τον οποίο ανέμενε συγκατάβαση, έδειξε να χαίρεται τη συζήτηση με την Αλέκα Παπαρήγα και δεν επέτρεψε να εκτραχυνθούν οι αντιδικίες του Βαγγέλη Βενιζέλου με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και του Αντώνη Σαμαρά με τον επικεφαλής των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

Κατά τη διάρκεια των συζητήσεων προέκυψαν δύο θέματα που δεν τα ανέμενε. Το ένα δημιουργήθηκε από την Κουμουνδούρου όταν στελέχη της έκαναν λόγο για «επιλεκτικές συσκέψεις» και «οριακής συνταγματικότητας» πρωτοβουλίες. Ηταν δείγμα ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ήθελε ή εκλογές ή τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Το άλλο θέμα προέκυψε όταν από ευγένεια ικανοποίησε το ασυνήθιστο αίτημα ενός πολιτικού αρχηγού να διαβιβάσει έγγραφα με τις θέσεις του στους άλλους και λίγο έλειψε να τον βγάλει και πλαστογράφο. Οσοι τον ξέρουν, λένε ότι υπήρχε σοφία στην πρωτοβουλία του να ακυρώσει τη δεύτερη κατ' ιδίαν συνάντηση που θα είχε με τον Πάνο Καμμένο.

Μια μεταπολιτευτική παροιμία λέει «άπαξ κνίτης, αεί κνίτης» - κι αυτό φαίνεται ότι ισχύει απολύτως για τον Αλέκο Αλαβάνο, έστω κι αν από το 1991, επιλέγοντας να μείνει στον Συνασπισμό από τον οποίο το ΚΚΕ αποχώρησε, έθεσε εαυτόν εκτός του κόμματος το οποίο τον γαλούχησε.

Γόνος εύπορης οικογένειας από την Τήνο, ο Αλέκος Αλαβάνος βρέθηκε από το 1981 στο Ευρωκοινοβούλιο, όπου εκλεγόταν συνεχώς ώς και το 1999. Ωστόσο, υπήρξε Ευρωπαίος με προαπαιτούμενα. Η ευρωπαϊκή ουτοπία, τα ανοιχτά σύνορα, η πολιτιστική πολυμορφία, το δικαίωμα στη διαφορά και στη συνύπαρξη, η ευημερία, η ελευθερία λόγου και ιδεών φαίνεται ότι δεν τον συγκινούσαν ιδιαίτερα. Στο δράμα της γιουγκοσλαβικής διάλυσης ήταν οπαδός του κατά Μιλόσεβιτς αναδελφισμού. Υπήρξε στυλοβάτης του κουρδικού κινήματος, για ένα διάστημα μάλιστα «φλέρταρε» ακόμα και το εθνικιστικό Δίκτυο 21.

Είναι αδύνατον να κατανοήσει κανείς τον Αλέκο Αλαβάνο αν δεν τον συγκρίνει με τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, με τον οποίο, αν και στο ίδιο κόμμα, υπήρχε βαθύτατη πολιτική αντιπαλότητα. Ως γνωστόν, ο Παπαγιαννάκης πίστευε με πάθος στους θεσμούς. «Οσο κι αν κάποιοι στην Αριστερά εξακολουθούν να μην αποδίδουν στους θεσμούς τη σημασία και τη δύναμη που πραγματικά έχουν, ωστόσο οι θεσμοί έχουν δύναμη, συνέχεια και κυρίως απαιτούν δράση και όχι λόγια», έλεγε ο Παπαγιαννάκης. Κάπως έτσι ο βαθύτατα ανανεωτής, ευρωπαϊστής Παπαγιαννάκης θεωρήθηκε «δεξιός», ο δε «αριστερός» Αλαβάνος προετοίμασε το έδαφος για την Αριστερά των κινημάτων, της αντιπαγκοσμιοποίησης, του κλεισίματος - και έδωσε το δαχτυλίδι στον (επίσης πρώην κνίτη) Αλέξη Τσίπρα. Εκείνος το κράτησε καλά, χειραφετήθηκε, κέρδισε τις εσωκομματικές ισορροπίες. Η «δομική, κινηματική, ενωτική, ανατρεπτική και οραματική» αντιπολίτευση που επαγγελλόταν ο Αλέκος Αλαβάνος θα γινόταν χωρίς αυτόν. Οπως αποδείχθηκε, η πατροκτονία ήταν εφικτή.

Νίκος Κωνσταντόπουλος

Αριστερός ηθικολόγος

Παρά την επίκληση των δικαιωμάτων του περίφημου κορμοράνου της περιοχής κοντά στη Γεωπονική Αθηνών, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ όρθωσε τις αντιρρήσεις του στη δημιουργία νέου γηπέδου του Παναθηναϊκού στον Ελαιώνα, ο Αλέξης Τσίπρας είναι βάζελος - ως εκ τούτου κάποιο έντονο συναίσθημα θα του άφησε, το καλοκαίρι του 2010, η είδηση ότι ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού Νίκος Κωνσταντόπουλος ανέλαβε πρόεδρος της ομάδας.

Αυτό πάντως που κατά πάσα πιθανότητα φέρνει τον Αλέξη Τσίπρα κοντά στον Νίκο Κωνσταντόπουλου δεν είναι ο Παναθηναϊκός αλλά ο δημόσιος λόγος του - και κυρίως τα ηθικολογικά χαρακτηριστικά του. Ηθικολογικού τύπου ήταν και η αγόρευσή του στο Ειδικό Δικαστήριο το 1991, όταν, εκπροσωπώντας τον Συνασπισμό, ήταν εκ των δημοσίων κατηγόρων στη δίκη του σκανδάλου Κοσκωτά, στην οποία είχε ζητήσει την ενοχή και του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ακόμα και αν είχε κάνει έργο ζωής την αντίθεσή του στον Ανδρέα Παπανδρέου, ωστόσο οι πολιτικοί του αντίπαλοι συνέχιζαν να θεωρούν τον Νίκο Κωνσταντόπουλο αριστερό ηθικολόγο. Αλλωστε, η πολιτική του ήταν εναρμονισμένη με τη θεωρούμενη «εθνική γραμμή». Αντιπαγκοσμιοποίηση, αντιαμερικανισμός, ιδιόρρυθμα Βαλκάνια και, κατά προέκταση, ιδιόρρυθμη Ελλάδα. Θα αντιτείνει κανείς ότι πόρρω απέχει από τις κινηματικές στρατηγικές πολλών συνιστωσών κι ότι είναι σταθερά προσανατολισμένος στους θεσμούς (τους οποίους ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει και κορόνα στο κεφάλι του, όπως αποδεικνύει συστηματικά, με τις τοποθετήσεις του και τις πράξεις του από τον Δεκέμβρη του 2008). Προφανώς, ο κ. Κωνσταντόπουλος απέχει από τις συνιστώσες. Αλλά την ίδια στιγμή απέχει και από τον κορυφαίο θεσμό που έχει συνηθίσει να υπηρετεί, τον θεσμό του προέδρου (σε κόμμα, στον Παναθηναϊκό, στη Δημοκρατία, όπου δει). Και παρέχοντας τεχνογνωσία και πείρα στον Αλέξη, κρατά αναμμένη τη σπίθα της ελπίδας.

Απέναντι στις διαπιστωμένες αδυναμίες η Ιπποκράτους έχει αποφασίσει να δώσει την εκλογική μάχη στηρίζοντας την προεκλογική της στρατηγική στη σκλήρυνση της κριτικής απέναντι στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς όμως να υπερβεί την απαιτούμενη δοσολογία. Θα καταβάλει προσπάθεια να καταστεί τρίτος πόλος που εγγυάται την πολιτική σταθερότητα, ενώ παράλληλα θα αναδείξει την πρόταση για συγκρότηση κυβέρνησης της υπεύθυνης Κεντροαριστεράς. Σύντομα θα υπάρξουν μάλιστα κινήσεις προσέγγισης με τη Δημοκρατική Αριστερά.

Ο ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΣ. Μεγάλο βάρος θα δοθεί και στην προσπάθεια επαναπατρισμού των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ της περιόδου 2009 που επέλεξαν τη διαμαρτυρία απέχοντας από τις κάλπες. Αριθμητικά η Ιπποκράτους υπολογίζει ότι πρόκειται για 220.000-250.000 εκλογείς που δυνητικά θα μπορούσαν να επιστρέψουν στο ΠΑΣΟΚ.

Εκ των πραγμάτων δεν θα λείψουν οι υπομνήσεις για το τι θα γινόταν εάν το ΠΑΣΟΚ είχε αναδειχθεί στις 6 Μαΐου πρώτη ή δεύτερη πολιτική δύναμη. Στελέχη του κόμματος λένε ότι εάν είχε συμβεί αυτό, τότε σήμερα η χώρα θα είχε κυβέρνηση και θα απέφευγε τη νέα προσφυγή στις κάλπες αλλά και τον κίνδυνο να βρεθεί προ δυσάρεστων εκπλήξεων από πλευράς ΕΕ.

Επίσης, το ΠΑΣΟΚ απευθυνόμενο στους πολίτες θα θυμίζει ότι ως κόμμα τιμωρήθηκε παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε για τη διάσωση της χώρας, επικαλούμενο τους αριθμούς. Επανεξελέγησαν βουλευτές μόνο οι 33 από τους συνολικά 160 που είχαν εκλεγεί το 2009, ενώ η Κοινοβουλευτική Ομάδα αποδεκατίστηκε και διατήρησε μόλις 41 βουλευτές.

Στα επιχειρήματά της η ηγεσία του κόμματος θα ενσωματώσει και την αναφορά ότι το ΠΑΣΟΚ είναι δίχτυ προστασίας και ασφάλειας για τη χώρα, κάτι που όπως θα αναφέρει ο Ευ. Βενιζέλος αποδείχτηκε με τη σκληρή διαπραγμάτευση που έκανε και τα αποτελέσματά της.

Τέλος, βάζει σε εφαρμογή ειδικό σχέδιο δράσης για το Λεκανοπέδιο, όπου το ΠΑΣΟΚ υπέστη συντριβή. Γειτονιά γειτονιά, μεικτά κλιμάκια θα προσπαθήσουν να δείξουν στους ψηφοφόρους την αναγκαιότητα του να είναι το ΠΑΣΟΚ μια μεγάλη πολιτική δύναμη.

Λίγες ώρες πριν ο τέως πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος επισκεφθεί, στις 11 Απριλίου 2012, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια για την προκήρυξη των εκλογών της 6ης Μαΐου, η είδηση της σύλληψης του πρώην υπουργού Εθνικής Αμυνας Ακη Τσοχατζόπουλου στο νεοκλασικό της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και οι εικόνες από την προσαγωγή του στην Ευελπίδων μονοπωλούσαν την επικαιρότητα.

Η προεκλογική περίοδος που ακολούθησε είχε έντονο άρωμα από την «υπόθεση Τσοχατζόπουλου», όπως πέρασε στην ημερήσια διάταξη. Ενας χορός εκατομμυρίων από μίζες εξοπλιστικών προγραμμάτωνπου διακινήθηκαν μέσω υπεράκτιων εταιρειών και φέρονται ότι ξεπλύθηκαν μέσω της αγοράς πολλών ακινήτων σε διάφορα σημεία της Αθήνας, αποτέλεσαν τον κορμό του πολυσέλιδου εισαγγελικού πορίσματος που είδε το φως της δημοσιότητας.

Το φάντασμα του αρχείου και κυρίως του ημερολογίου που φέρεται ότι αναλυτικά τηρούσε ο προφυλακισμένος πρώην υπουργός φαίνεται πως πριν ακόμα ανοίξει και επισήμως η αυλαία της δεύτερης προεκλογικής περιόδου έχει ήδη αρχίσει να στοιχειώνει την πορεία προς τις κάλπες.

Τη Δευτέρα από νωρίς το πρωί τα φωτοτυπικά μηχανήματα στα δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων θα πάρουν φωτιά. Οπως αποκαλύπτουν στην τελευταία γραπτή ανακοίνωσή τους οι υπερασπιστές του Ακη Τσοχατζόπουλου, από μεθαύριο το πρωί το άγνωστο μέχρι τώρα αποδεικτικό υλικό που κατασχέθηκε σε σπίτια και γραφεία κατηγορουμένων την ημέρα των συλλήψεών τους θα παραδοθεί από τον ανακριτή όπως ορίζει η δικονομία και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Πριν ακόμα το περίφημο ημερολόγιο του Ακη Τσοχατζόπουλου περιέλθει όμως σε γνώση της ομάδας των νομικών που τον υπερασπίζονται, οι πρώτες αξιολογήσεις λένε ότι «σε κάθε σελίδα περιγράφεται και ένα έγκλημα». Οι φήμες για ονόματα πολιτικών, ακόμα και εκτός ΠΑΣΟΚ, αλλά και δημοσιογράφων που περιλαμβάνονται στις σελίδες του αρχείου του πάλαι ποτέ ισχυρού υπουργού, προηγούνται κατά πολύ της δημοσιοποίησης των ίδιων των στοιχείων και ακόμα περισσότερο της αξιολόγησής τους από τον ανακριτή, ο οποίος έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα να αποτιμήσει αυτά τα στοιχεία.

Πρόκειται για αποδείξεις που η δικονομική τους σημασία, σε αυτή τουλάχιστον τη φάση, έπεται της πολιτικής, καθώς η επικείμενη δημοσιοποίησή τους συμπίπτει χρονικά με τη δεύτερη προεκλογική περίοδο που διανύει η χώρα. Το γεγονός αυτό φαίνεται ότι προβληματίζει και τις δικαστικές Αρχές, καθώς γνωρίζουν καλά πως το περίφημο ημερολόγιο όχι μόνο δεν είναι αδιάφορο από όλες τις πλευρές αλλά είναι θέμα χρόνου να γίνει φύλλο και φτερό. Μετά τη σύλληψη Τσοχατζόπουλου, το πρωί της Μεγάλης Τετάρτης, εξάλλου είχαν διατυπωθεί ενστάσεις και ερωτήματα για την επιλογή του συγκεκριμένου χρόνου να εκτελεστούν τα εντάλματα εις βάρος του πρώην υπουργού και των συγκατηγορουμένων του.

«Οι δικογραφίες δεν κινούνται και δεν ολοκληρώνονται με βάση το εκλογικό βαρόμετρο. Τα εντάλματα σύλληψης, όταν κρίνεται αναγκαίο ότι πρέπει να εκδοθούν, εκτελούνται με βάση τα στοιχεία της δικογραφίας και όχι με βάση άλλους εξωγενείς παράγοντες», αντέτειναν εισαγγελικές πηγές απαντώντας στις αιτιάσεις και ξεκαθαρίζοντας πως εκείνη τη στιγμή έκριναν ότι ήταν ώριμη η υπόθεση να προχωρήσει.

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΑΛΑΝΤΩΣΕΙΣ. Και τώρα πάλι η δικονομία και η ικανοποίηση των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων δεν τους αφήνει περιθώρια να κινηθούν διαφορετικά και να μη δώσουν στους κατηγορούμενους τα στοιχεία που έχουν στη διάθεσή τους. «Οι δικαστές πρέπει να είναι πιο προσεκτικοί ακόμα και όταν παίρνουν τις αποφάσεις τους. Η Δικαιοσύνη είναι στο κέντρο της πολιτικής», παρατήρησε λίγο πριν από την τελετή παράδοσης του υπουργείου Δικαιοσύνης ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου στον διάδοχό του Χρήστο Γεραρή. Και μπορεί ο κ. Παπαϊωάννου να μην αναφερόταν στη συγκεκριμένη υπόθεση, αλλά η αποστροφή του λόγου του δίνει και το στίγμα του πολιτικού αντίκτυπου που έχουν οι δικαστικές αποφάσεις.

Νομικοί, δικαστικοί, αλλά και πολιτικοί συμφωνούν ότι τα νέα στοιχεία θα προκαλέσουν πολιτικές ταλαντώσεις. Κάτι ανάλογο, εξάλλου, είχε συμβεί με τη δημοσιοποίηση των στοιχείων από το ημερολόγιο που κρατούσε ο πρώην διευθυντής της Siemens Hellas Μιχάλης Χριστοφοράκος μέσα από τις σελίδες του οποίου παρήλασαν πολιτικοί, επιχειρηματίες και άλλα γνωστά πρόσωπα. Η υπόθεση των μαύρων ταμείων και η κλήση προς απολογία των εκείνων των κατηγορουμένων είχε συμπέσει και πάλι χρονικά με τις παραμονές των ευρωεκλογών του 2010.

«Η απλή αναφορά ονομάτων δεν σηματοδοτεί σε καμία περίπτωση αξιόποινη δράση των προσώπων με τα οποία είχε επαφές ο Ακης Τσοχατζόπουλος. Χρειάζεται πολύ προσεκτική μελέτη και κυρίως διασταύρωση των στοιχείων για να διαπιστωθεί αν προκύπτουν νέα αδικήματα μέσα από τα κατασχεμένα στοιχεία», προειδοποιούν δικαστικές Αρχές έχοντας σαφή γνώση ότι τα όρια από τη δημόσια καταγραφή τέτοιων στοιχείων μέχρι την πολιτική εκμετάλλευσή τους είναι δυσδιάκριτα, ιδίως εν μέσω προεκλογικής περιόδου.

Με εξωστρεφή επικοινωνιακή τακτική κατεβαίνει το ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές αντιμετωπίζοντάς τις ως μία από τις δυσκολότερες αναμετρήσεις από την ίδρυσή του. Για το ΠΑΣΟΚ και την ηγεσία του, τα αποτελέσματα της 17ης Ιουνίου δεν αποτελούν αποκλειστικά ζήτημα ποσοστών και σειράς κατάταξης, αλλά συγχρόνως θέμα πολιτικής επιβίωσης του κόμματος.

Οι αλλεπάλληλες συσκέψεις που έχουν πραγματοποιηθεί στην Ιπποκράτους το τελευταίο δεκαήμερο και μετά τον καταποντισμό - για τα μεγέθη του 13,2% - έχουν καταλήξει σε ένα κεντρικό συμπέρασμα: με δεδομένο ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει στη διάθεσή του τον απαραίτητο χρόνο για να προχωρήσει σε ριζικές αλλαγές πρέπει να ξεπεράσει τάχιστα την εσωστρέφεια και να προβεί σε κινήσεις που θα αποτρέψουν περαιτέρω εκλογική του συμπίεση.

Στο ΠΑΣΟΚ ωστόσο γνωρίζουν ότι οι συνθήκες υπό τις οποίες καλείται να δώσει τον αγώνα των εκλογών είναι ιδιαίτερα αντίξοες και σκληρές. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην παρούσα φάση εντοπίζεται στην κακή ψυχολογία των στελεχών. Το ΠΑΣΟΚ δεν αιφνιδιάστηκε μεν από την ήττα του, όμως υπέστη σοκ από τη δραματική μείωση των ποσοστών του, που το οδήγησαν στην τρίτη θέση καταγράφοντας τα χαμηλότερα ιστορικά από την ίδρυσή του.

Προβληματισμό προκαλεί όμως και η απροθυμία των στελεχών να τρέξουν στην προεκλογική εκστρατεία. Οι εκλογές διενεργούνται με λίστα, επομένως οι ήδη εκλεγμένοι βουλευτές με δυσκολία θα κινητοποιηθούν, καθώς θεωρούν σχεδόν δεδομένη την επανεκλογή τους, οι δε άλλοι υποψήφιοι - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων - πιστεύουν ότι έχουν μικρές πιθανότητες να διεκδικήσουν έδρα.

Βεβαίως στην Ιπποκράτους δεν παραβλέπουν το γενικό πολιτικό κλίμα και την τάση της κοινωνίας. Το ΠΑΣΟΚ γνωρίζει ότι απευθύνεται σε ένα εκλογικό ακροατήριο που δύσκολα ακούει. Είτε γιατί εξακολουθεί να είναι θυμωμένο με τις πολιτικές του είτε γιατί στρέφει το ενδιαφέρον του σε άλλους πολιτικούς χώρους.

Γι' αυτό και στο ΠΑΣΟΚ εκτιμούν πως πρέπει να αποτρέψουν Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ να μονοπωλήσουν την εκλογική αναμέτρηση. Πρέπει επομένως να καταστεί άμεσα ένας διακριτός πόλος με τη δική του ατζέντα που δεν θα περιορίζεται στην κριτική των πολιτικών της Συγγρού και της Κουμουνδούρου.

Στα αρνητικά προστίθεται και η δυσκολία ομογενοποίησης του δημόσιου λόγου των στελεχών του. Στην Ιπποκράτους εκτιμούν ότι οποιαδήποτε δημόσια παρέκκλιση από την επίσημη γραμμή θολώνει την εικόνα του ΠΑΣΟΚ. Για παράδειγμα, λένε, η πρόσφατη διαπίστωση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη πως «το ΠΑΣΟΚ κατήντησε μουσείο» προκαλεί ζημιά.

Επίσης, προσκόμματα προκαλεί και η απροθυμία της βάσης να κινητοποιηθεί περιφερειακά για τις εκλογές. Οι περιφερειακές και νομαρχιακές οργανώσεις ουσιαστικά υπολειτουργούν, ενώ αντιμετωπίζουν και λειτουργικά προβλήματα, πρωτίστως οικονομικά.



Εγκώμια
Το εγκώμιο του ΠΑΣΟΚ έπλεξε χθες ο σοσιαλιστής πρόεδρος του ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς λέγοντας στον Βαγγέλη Βενιζέλο ότι «όλοι στην Ευρωπαϊκή Ενωση γνωρίζουν το τεράστιο επίτευγμα, την υπηρεσία που προσέφερε το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα». Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ που προσβλέπει στη στήριξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης,  μεταβαίνει την Τρίτη στις Βρυξέλλες για τη συνεδρίαση του ΕΣΚ, όπου και θα έχει συνάντηση  με τον γάλλο Πρωθυπουργό Ζαν – Μαρκ Ερό